در ۲۰ سال پیش، زمانی که رامون دیاز، سرمربی صاحبنام آرژانتینی و قهرمان کوپا لیبرتادورس، در کمال ناباوری هدایت آکسفورد یونایتد را در لیگ چهارم انگلیس بر عهده گرفت، شوک بزرگی به فوتبال انگلستان وارد شد. دیاز با رزومهای درخشان شامل بازی در تیم ملی آرژانتین، اینتر میلان و موناکو، و همچنین کسب ۵ عنوان قهرمانی با ریورپلاته، در حالی به فوتبال پایینرده انگلیس آمد که حتی یک کلمه انگلیسی بلد نبود!
شروع حضور او مثل یک انقلاب بود؛ تمرینات نوین، کار گروهی و فوتبال تهاجمی که حتی بازیکنان انگلیسی هم علاقهمند شدند و با ذوقی تازه به تمرینات آمدند. ستارههایی ناشناخته از آرژانتین و اروگوئه به آکسفورد اضافه شدند و سبک بازی تیم دگرگون شد. حتی دیاز موفق شد عنوان مربی ماه لیگ دو را به دست آورد؛ عنوانی که بعد از ۱۷ سال، فقط یکبار دیگر نصیب مربیان این تیم شد.
اما مثل بسیاری از پروژههای غیرمتعارف در فوتبال، این داستان پایان خوشی نداشت. پس از افت محسوس نتایج، اختلاف دیاز با مالک باشگاه (فیروز کسام) بر سر عدم حمایت مالی و جاهطلبی باشگاه، منجر به فسخ همکاری و اخراج ناگهانی تمام گروه آرژانتینی از تیم شد، طوری که حتی اجازه حضور در ورزشگاه برای خداحافظی هم به آنها داده نشد! اکثر بازیکنان آرژانتینی نیز بدون فرصت بازی بیشتر مجبور به رفتن شدند.
برای هواداران فوتبال ایران، این داستان تصویری آشناست؛ جایی که مدیران به بلندپروازی روی میآورند اما زیرساخت و پشتوانه، همراهی نمیکند و پروژه با جنجال و دلخوری تمام میشود. ماجرای دیاز و آکسفورد یونایتد یکی از نمونههای شگفتانگیز تلفیق فرهنگ، مدیریت ناکارآمد و آرزوهای محال است که هنوز هم برای اهالی فوتبال در سراسر دنیا درسها و عبرتهایی دارد.
Insert Comment